Pages

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Παραγνωριστήκαμε...

... και χέστηκα!
Δεν αναφέρομαι στην γνωριμία με τους μόνιμους συναδέλφους αλλά σε μας του προγράμματος και κυρίως στο "πρακτορείο ρόϊτερ". Οκ, ότι κάνει φαίνεται πως το κάνει εκ του πονηρού, προκειμένου να καταφέρει να παραμείνει 1 χρόνο ακόμη στο νοσοκομείο μιας κι απ' ότι φαίνεται κι όπως γενικώς έχει ανακοινωθεί απ' το πρόγραμμα των 4000 θέσεων στον τομέα της υγείας υπάρχει περίπτωση να παραταθεί η σύμβαση για 1 χρόνο ακόμη αλλά για 800 θέσεις!
Το νοσοκομείο στο οποίο εργαζόμαστε είμαστε ήδη πλεονάζον προσωπικό. Σχολιάστηκε κι απ' τα ΜΜΕ μάλιστα. Αν λοιπόν γίνει νέα προκήρυξη, δεν νομίζω πως οι θέσεις θα αφορούν το συγκεκριμένο νοσοκομείο. Ήδη το μόνιμο προσωπικό μπορεί να καλύψει όλες τις θέσεις ακόμη και των ΤΕΠ (τμήμα επειγόντων περιστατικών), οπότε το όνειρο για έναν επιπλέον χρόνο απομακρύνεται! Τέλος πάντων...
Χαθήκαμε το τελευταίο καιρό με το "πρακτορείο" και οι επαφές μας περιορίζονται στο χώρο εργασίας μας, όποτε τύχει να συμπέσουν οι βάρδιες μας. Εγώ έπαψα να επικοινωνώ μαζί της, γιατί την τελευταία φορά που είπαμε να βγούμε, ενώ άφησε πάνω μου το να κανονίσω -  επικοινωνήσω μαζί της, εκείνη χωρίς να με ρωτήσει κανόνιζε να συμπέσει η συνάντηση για καφέ η δική μας με την καινούρια της παρέα. Η οποία παρέα δεν είναι συνομίληκη μας... που αν ήθελα μια τέτοια παρέα θα μπορούσα να την αναζητήσω σε κάποιο... ΚΑΠΗ! 
Όπως έμαθα, "ψαρεύει" στις ηλικίες αυτές ώστε να παρέχει νοσηλευτικές υπηρεσίες επί χρήμασι! Οκ, δικαιωμά της, γούστο της καπέλο της... αλλά όταν κανονίζουμε να βγούμε για καφέ οι δυο μας, είναι για τις δυο μας ή έστω και με κάποια άλλη συναδέλφισσα ή συνάδελφο!

Έμαθα λοιπόν πως προσπαθεί να μπει στο μάτι (με την καλή έννοια) των επιμελητών γιατρών ώστε να ο λόγος τους για το πρόσωπο της -αν περνάμε από αξιολόγηση- να είναι θετικός προς τον διοικητή! Και δουλεύει σαν... "σκυλί" όταν οι συγκεκριμένοι επιμελητές έχουν εφημερία, τις υπόλοιπες μέρες είναι χαλαρή! Κάνει 2-3 πράγματα (όταν είναι στην πρωινή βάρδια) και χάνεται για καφέ και τσιγάρο στο δωμάτιο που πηγαίνουμε για το διάλειμμα μας! Οι υπόλοιποι δεν καθόμαστε κι όταν καθόμαστε είμαστε στο τμήμα ώστε να είμαστε σε ετοιμότητα για οποιαδήποτε ιατρική οδηγία. Αυτή... απλά απουσιάζει! Για να μην επεκταθώ για το πόσο πολύ υπερκτιμά τον εαυτό της και πόσο πολύ λατρεύει τη νοσηλευτική... κι άλλα πολλά εμπριμέ! Μπάστα κυρία μου!
Ίσαμε εδώ λοιπόν και μη παρέκει! Δεν μπορώ να ακούω χοντράδες... και καλά για χαμένες ευκαιρίες στο πάρα πέντε, για το πως εργαζόσουν, το πως ξεπατωνόσουν κλπ κλπ... Ελλείψει μέτρου, χάνεται και η εκτίμηση που μπορεί να σου έχουν κάποιοι άνθρωποι. Το σταματάω εδώ, τώρα που είναι νωρίς.
Σπίτι σου και σπίτι μου... κι εύχομαι να είσαι τυχερή και να σου έρθουν όπως εσύ επιθυμείς.

Με τις υγείες μου!

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Δείχνουν τα νύχια τους....

ορισμένες μόνιμες συνάδελφοι!
Για την ώρα είναι 2-3 που δυσανασχετούν να δουλεύουν με εμάς του προγράμματος. Η αλήθεια είναι πως η τελευταία πρόσληψη που έγινε με το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ ήταν πριν 1 μήνα. Και η κοπέλα που ήρθε, θέλει την εκπαίδευση της ώστε να μάθει να εργάζεται σωστά και συγκεντρωμένα. Άλλωστε η κοπέλα πριν 6 χρόνια την πρακτική της έκανε στο νοσοκομείο και να που της παρουσιάστηκε η ευκαιρία -λόγω ανεργίας- να εξασκήσει το επάγγελμα. Που από την πρακτική που έκανε πόσα να θυμάται; Χρειάζεται υπενθύμιση κι εκπαίδευση! Ε, κάποιες παλιές δεν θέλουν να βοηθήσουν. Απλά το φωνάζουν και γκρινιάζουν πως δεν μπορούν να δουλέψουν έτσι κι ότι είμαστε μέσα στα πόδια τους κλπ κλπ.. Εκνευρίζονται και καμιά φορά απειλούν πως θα το πουν στην διευθύνουσα και στον διοικητή... 

Γαμώ την μονιμότητα δηλαδή! Όσοι έχουν την θέση εξασφαλισμένη έχουν μαύρα μεσάνυχτα πως είναι να ζεις με δανεικά, πως είναι να μη σε δέχονται σε εργασία λόγω ηλικίας, πως είναι να στο "χτυπάνε" οι συγγενείς σου και να σου λένε "γιατί οι ξένοι δουλεύουν κι εσύ δεν δουλεύεις, άρα είσαι τεμπέλης"", πως είναι να μην μπορείς να βρεις έστω ένα μεροκάματο να θρέψεις τα παιδιά σου και να πληρώσεις ένα ρεύμα κι ένα νερό (δεν βάζω τηλέφωνο, γιατί αρκετοί το κόβουν κι αρκούνται σ' ένα κινητό μέχρι την λήξη ενεργοποίησης του και δεν βάζω και τη θέρμανση)... Μόνο όταν βρεθούν σε αυτή τη θέση θα καταλάβουν πως όσο είμαστε στα πόδια τους "παρίσακτες", εμείς έχουμε μεγάλη ανάγκη τα χρήματα από αυτό το πρόγραμμα...
Ακόμη και το ενδιαφέρον πάνω σε μια τεχνική που θες να μάθεις, θεωρούν πως δεν πρέπει να το δείχνεις και να πας στο σπίτι σου να κάτσεις!

Προσωπικά δεν θέλω και πολύ να πάω να διαμαρτυρηθώ στον διοικητή. Τόσο κάποιες απ' τις μόνιμες, όσο και κάποιοι από μας του προγράμματος, έχουν σηκώσει μπαϊράκι και νομίζουν πως ο χώρος του νοσοκομείου είναι τσιφλίκι τους και κακώς κάνουμε που κυκλοφορούμε οι υπόλοιποι εκεί μέσα! Δεν μιλάμε που δεν μιλάμε, νομίζουν πως είμαστε πρόβατα και μπορούν να κάνουν ότι θέλουν... Συνέχιστε και θα 'ρθει η ώρα σας. Άντε μου στο διάολο δηλαδή!