Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Φίλοι... φίλοι... καριο-φίλοι!

Ηρέμησε! Αν δεν έχεις φίλους, ο Θεός είναι ο Καλύτερος Φίλος σου.

Το ότι θα έφτανε η στιγμή που θα έβλεπα πως το χρήμα διαφεντεύει τις ζωές μας σε πολύ μεγάλο -σχεδόν ακραίο- ποσοστό ποτέ δεν το περίμενα.

Κατ' αρχήν να σημειώσω πως έχει η ζωή στο σπίτι μου αυτή την περίοδο: 
σχεδόν όλο το καλοκαίρι τα πράγματα σφίξανε πάρα πολύ. Ο άντρας μου δούλευε κοντά σε νεαρό μάστορα ως βοηθός. Ο άντρας μου 48 ετών για βοηθός κι ο μάστορας 30! Τώρα φανταστείτε τι γινόταν όταν πήγαιναν σε δουλειές που έκλεινε ο νέος με την διαφορά ηλικίας! Κανένας πελάτης δεν φανταζόταν πως ο νεαρός ήταν ο μάστορας και συνήθως απευθύνονταν στον άντρα μου! Το κόμπλεξ λοιπόν άρχισε να κυριεύει τον νέο. Μια και δύο άρχισε να βγάζει διάφορες απαιτήσεις. Για 15 ώρες την ημέρα ο άντρας μου πληρωνόταν 30 ευρώ. Από 40 που ήταν τις πρώτες μέρες του κατέβασε το μεροκάματο στα 30 και χωρίς ένσημα αλλά με την υπόσχεση πως κάποια στιγμή θα του κολλούσε ένσημα πως μιλούσε με τον λογιστή του μήπως και έμπαινε σε κάποιο πρόγραμμα απ' τον ΟΑΕΔ και τέτοιες κουλαμάρες. Απαιτούσε ξαφνικά να παίρνει ο άντρας μου το αυτοκίνητο για να πηγαίνει σε διάφορες δουλειές χωρίς να του πει πως θα τον πληρώσει επιπλέον για έξοδα μετακίνησης. Με ένα αυτοκίνητο που δεν έχει γίνει σωστό σέρβις αλλά που κοιτάχτηκαν μόνο τα βασικά ίσα για να μπορούμε να διανέμουμε βιογραφικά στα εργοστάσια στα Οινόφυτα, γιατί χωρίς όχημα κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει και γιατί η online αποστολή βιογραφικών δεν είναι και τόσο αποδοτική. 

Οι μέρες περνούσαν, άρχισε να γνωρίζει καλύτερα τον άντρα μου και το αποτέλεσμα ήταν ο νέος τα λάθη της δουλειάς του (απ' τα ίδια του τα χέρια δηλαδή) άρχισε να τα φορτώνει στον άντρα μου! Ο άντρας μου δεν μιλούσε γιατί η ανάγκη για δουλειά η ανάγκη για το μεροκάματο σε κάνει να σκύβεις το κεφάλι και να δέχεσαι τις μαλακίες του άλλου. Από δω το είχε από κει το είχε, το κόμπλεξ ανωτερότητας είχε ως αποτέλεσμα να μην τον ειδοποιήσει για δουλειά  κάποια μέρα. Ποτέ δεν του είπε "ξέρεις φίλε, δεν μου κάνεις, εγώ θέλω αυτό- αυτό κι αυτό να κάνεις για τα 30 ευρώ που σου δίνω". Αντίθετα κάθε φορά που του τηλεφωνούσε ο άντρας μου ο πιτσιρικάς του έλεγε "δεν έχω κάτι ακόμα, όταν θα έχω θα σου τηλεφωνήσω". Παράλληλα εκείνο το 10ήμερο της δήθεν "αναδουλειάς" έτυχε και τον ειδοποίησε τον άντρα μου ένας ψαροπώλης να πάει στην λαϊκή της Κυριακής για μεροκάματο. Κι ευτυχώς που έτυχε κι αυτό κι έτσι όσο υπάρχει αυτό το 30ράκι το βδομιαδιάτικο προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Ο μάστορας δεν ξανατηλεφώνησε όμως το έκανε ο άντρας μου για να ξεκαθαρίσουν. Κι από αυτό βγήκε το νέο, πως βρήκε τελικά πιτσιρικά που του έκανε όλες τις εξυπηρετήσεις... και καλά! Μάλλον το 30άρι για τις τόσες ώρες ήταν ήδη πάρα πολύ και δεν του ήταν εύκολο να το μειώσει! Ο ξεφτίλας!

Όσα χρήματα λοιπόν κατάφερα να κρατήσω στην άκρη για όσο δούλευε στο μαστοράκι ο άντρας μου αυτά έφυγαν σε υποχρεώσεις. Έσφιξαν οι κώλοι θέλοντας και μη. Και να που οι φίλοι, που μας δένουν μάλιστα ιδιαίτεροι δεσμοί με του που ανακοινώνουμε πως έχει η κατάσταση, ξαφνικά χάθηκαν. Ούτε ένα τηλεφώνημα να μάθουν τα νέα μας, ούτε μια επίσκεψη να έρθουν για καφέ. "Ε, που να ερχόμαστε να κλειστούμε μέσα, καλύτερα να βγούμε για καφέ... όποτε μπορέσετε"! Ούτε καν για τα μάτια να πουν... "γουστάρετε αν φυσικά μπορείτε κι εσείς, να πάρουμε καφέ στο χέρι και να κάνουμε περίπατο μέχρι την παραλία"; Όχι! Να πέσει η μύτη μας; Να μας δουν διάφορα μάτια να'χουν να μας σχολιάζουν που ξεπέφτουμε έτσι; Τέτοια είναι η φιλία; Εξαγοράσιμη; 
Δεν ζήτησα δανεικά κι αν κάποια στιγμή χρειάστηκα δεν ζήτησα από αυτούς. Έναν λογαριασμό ΔΕΗ δεν μπορούσα να πληρώσω γιατί προείχαν ιατρικά ραντεβού κι εξετάσεις και τον έδωσα στον αδερφό μου να τον πληρώσει που κι αυτά τα χρήματα κάποια στιγμή θα του τα επιστρέψω. Δεν θα τα δεχτεί αλλά θα τα επιστρέψω με την πρώτη ευκαιρία. Δεν είναι και υπερβολικό το ποσό των 60 ευρώ (γιατί έχω κοινωνικό τιμολόγιο) αλλά δεν μπορούσα να το πληρώσω.

Ναι, περνάμε  ζόρικα. Πάρα πολύ ζόρικα από κάθε άλλη φορά. Αυτό που περίμενα απ' τους ελάχιστους φίλους που έχουμε, ήταν μια επίσκεψη, ένας καλός λόγος εμψύχωσης από ένα τηλεφώνημα έστω... όχι τέτοια συμπεριφορά όμως. Συμπεριφορά αποξένωσης αυτόματα από την στιγμή που αρνείσαι να βγεις έξω  και να πας μαζί τους σε καφετέρια που συχνάζει όλοι η μπασκλασαρία της πόλης μόνο και μόνο για να κάνουν τα εφέ τους! Δεν θέλω τέτοιους φίλους, να μου λείπουν!

Αλλά πρέπει να τους τύχει, να την βιώσουν την κατάσταση και μόνο τότε θα με θυμηθούν.
Βγήκαμε με τον άντρα μου και κάναμε την βόλτα μας με καφέ στο χέρι! Είδαμε πως είχαμε 2 ευρώ επιπλέον κι αγοράσαμε 2 καφεδάκια (του 1 ευρώ  ο καθένας) και πήγαμε σε παγκάκι στην παραλία μας και το ευχαριστηθήκαμε! Ίσως αν αλλάξουν τα δεδομένα να πάμε για καφέ σε καφετέρια, αλλά όσο ο καιρός το επιτρέπει και υπάρχουν 2 ευρώ επιπλέον στο ταμείο, θα τα ξοδέψουμε κατά αυτό τον τρόπο. Για να αισθανθούμε εμείς καλά. Είμαστε μόνοι μας και παλεύουμε καθημερινά. Καλύτερα έτσι, απ' το να ανεχόμαστε τους δήθεν φίλους! Κι επειδή μας έχουν μουτζώσει με χέρια και με πόδια, τους τα επιστρέφω αναλόγως. Άστο διάολο πια... παλιάνθρωποι!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου