Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

Εκπαιδεύοντας την συμπεριφορά

Μια γειτόνισσα στις πολυκατοικίες απέναντι μας πριν 2 χρόνια απέκτησε με εξωσωματική ένα αγοράκι. Η γυναίκα αυτή πέρασε και πάλεψε με την επάρατο και βγήκε νικήτρια. Αν και αργά αποφάσισε να αποκτήσει ένα παιδάκι για να μεγαλώσει η οικογένεια της. Με 3 προσπάθειες και με μια εγκυμοσύνη πολύ ομαλή, απέκτησε τον πιτσιρικά της. Η χαρά της για το παιδάκι, έχει ως αποτέλεσμα να μην του χαλάει χατίρια του πιτσιρικά. Ακόμη δεν μπορεί να εκφραστεί με λέξεις ο μικρός παρά μόνο με τσιρίδες! Σκούζει όλη την ώρα για οτιδήποτε και μάλιστα η ίδια η γειτόνισσα πάντα μας ζητά συγγνώμη γι' αυτό. Το παιδάκι δεν φταίει βέβαια, αλλά είναι θέμα εκπαίδευσης!
Όταν στην τηλεόραση βλέπαμε την εκπομπή με τις διάφορες νταντάδες να εκπαιδεύουν γονείς και παιδιά για να κυριαρχήσει η αρμονία στο σπίτι, αρκετοί κι αρκετές ήταν που κορόιδευαν κι έλεγαν πως αυτά δεν γίνονται.
Ναι, δεν γίνονται! Αν αφήνεις το παιδί να κάνει ότι αυτό νομίζει, βεβαίως και δεν γίνονται! Χωρίς επιμονή κι υπομονή επίσης δεν γίνονται!
Καμία μάνα δεν θέλει να τιμωρήσει το μονάκριβο παιδί της, αλλά με κάποιο τρόπο πρέπει να το κάνει και κυρίως να μην πέφτει σε παγίδες χειρισμού του παιδιού. Η αλήθεια είναι πως κάθε παιδί έχει την απόλυτη εξυπνάδα και μπορεί να καταφέρει να γίνει το δικό του χωρίς ο γονιός να το πάρει χαμπάρι!!!
Η πιο απλή κι αποδοτική τιμωρία λοιπόν, είναι να βάζεις το παιδί να κάθεται σε μια μεριά του σπιτιού: στο καθιστικό ή στο δωμάτιο του, σε κάθισμα δικό του ή στην άκρη ενός καναπέ χωρίς παιχνίδια να του εξηγείς για ποιο λόγο το βάζεις "τιμωρία" επιβλητικά και κυρίως να μην βγάζει τσιμουδιά όσο θα κάθεται στο χρόνο που θα του καθορίσεις. Αν τυχόν κι αρχίσει να τσιρίζει ή να λέει τα δικά του, δεν δίνεις σημασία. Αν δώσεις, έχεις χάσει το παιχνίδι και η επόμενη φορά αυτής της τιμωρίας δεν θα αποδώσει το αποτέλεσμα που θέλεις.
Φυσικά θα υπάρξει αντίδραση απ' το παιδί. Θα σηκωθεί και θα πάει στα παιχνίδια. Το ξαναπιάνεις και το βάζεις στη θέση που το είχες πριν και του εξηγείς και πάλι επιβλητικά πως δεν θα κουνηθεί από εκεί αν δεν του πεις εσύ το πότε. Μπορεί να κλάψει με λυγμούς, μπορεί να κάνει διάφορα προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή, δεν του κάνουμε το χατίρι. Το αφήνουμε να κλάψει, να τσιρίξει, να αντιδράσει. Αν ξαναφύγει απ' την θέση του ξανά πάλι το βάζουμε πίσω. Προσωπικά στον ανιψιό μου έχει τύχει να τον έχω τιμωρία για 2 ώρες! Απίστευτο ε; Κι όμως, το αποτέλεσμα είναι πως όταν κάθεται στην γωνία του καναπέ χωρίς τα αγαπημένα του αυτοκινητάκια, αρχίζει να συνδυάζει και να σκέφτεται πως η αταξία που έκανε δεν έπρεπε να την κάνει και πως αν την ξανακάνει δεν θα μπορεί να παίζει! Και το αποτέλεσμα ήταν ευχάριστο. Οι κακές συνήθειες που είχε κόπηκαν. Ο ανιψιός μου είχε το ελάττωμα να τσιμπάει και να δαγκώνει. Εκεί που σε αγκάλιαζε σου έχωνε και μια δυνατή τσιμπιά ή δαγκωματιά, δήθεν από χαρά.
Υπ' όψιν πως για μια τέτοια τιμωρία χρειάζεται τη συνεργασία μεταξύ των δύο γονιών και του προσώπου που βοηθά στην ανατροφή του παιδιού (γιαγιά-παππούς-θεία). Ίσως οι γιαγιάδες να μην συμφωνήσουν σε κάτι τέτοιο, πρέπει όμως να τις πείσετε για να μπει τάξη! Αυτό δίνει την δυνατότητα ώστε το παιδί να μην λέει πως δεν το αγαπάτε και πως μόνο η γιαγιά το αγαπάει πολύ και να τη θέλει περισσότερο απ' τους ίδιους τους γονείς! Τους βλέπει όλους το ίδιο, πως όλοι το αγαπάνε το ίδιο αλλά αν συνεχίσει να κάνει αταξίες θα απομακρυνθεί απ' τα παιχνίδια του και είναι κάτι που δεν το θέλει!
Όσο για τον πιτσιρικά της γειτόνισσας... μπορεί να μην μιλάει ακόμη, αλλά με τις τσιρίδες θέλει να διεκδικεί παιχνίδια άλλων παιδιών, με τις τσιρίδες να του γίνονται τα χατίρια, με τις τσιρίδες να θυμώνει. Το πότε θα μιλήσει.. είναι θέμα χρόνου! Μου θυμίζει το παιδάκι ενός φιλικού ζευγαριού που μίλησε στα 3 του κι από τότε... δεν έχει βάλει γλώσσα μέσα!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου