Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Δώρο... βοήθειας!

Χθες το απόγευμα μου τηλεφώνησε η μάνα μου απ' το χωριό. Ήθελε να μου πει να πάρω 50 ευρώ απ' τα χρήματα που αφήνουν κάτω στο σπίτι τους οι γονείς μου για πληρωμή λογαριασμών όταν τυχόν αργούν να κατέβουν απ' το χωριό. "Πάρε 50 ευρώ από τώρα αν θες -το ίδιο είναι άλλωστε αν εγώ στα έδινα στην γιορτή σου- και πήγαινε να ψωνίσεις απ' το σούπερ μάρκετ ότι χρειάζεστε για να φάτε της Παναγίας". Ειλικρινά δεν υπάρχει πιο ταπεινωτικό πράγμα να ακούς απ'τον γονιό σου κάτι τέτοιο που συνήθως ένα δώρο σε μια γιορτή είναι κάπως συμβολικό και σκοπό έχει να δώσει λίγη χαρά σε αυτόν που το λαβαίνει, ειδικά σε μια τέτοια δύσκολη στιγμή που βιώνουμε εγώ κι ο άντρας μου! Δηλαδή 50 ευρώ για δώρο στη γιορτή μου είναι 50 ευρώ για να πληρωθούν τυχόν λογαριασμοί κι άντε να πάρω κάνα κουτί γάλα ή λίγο τυρί απ' το σούπερ μάρκετ που δεν έχουμε στο ψυγείο! Ένα δώρο που αντί να προσφέρει ψυχολογική αναπτέρωση, σου προσθέτει άγχος ώστε μη τυχόν και το ξοδέψεις σε καμιά "βλακειούλα" πέρα από κάναν λογαριασμό ή καμιά επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ!

Θα προτιμούσα να πήγαιναν οι ίδιοι οι γονείς μου στο σούπερ μάρκετ και να μου φέρουν μια σακούλα πράγματα απ' τα πιο φθηνά και μαζί να μου κάνουν ένα δωράκι μικρής αξίας έστω από κάτι που μου λείπει στην γκαρνταρόμπα μου (και δεν έχω λόγω απώλειας βάρους): ένα μπλουζάκι, ένα κολάν-κάπρι, ένα ζευγάρι σαγιονάρες ή πέδιλα από τα φθηνιάρικα των 5-10 ευρώ, μια κολώνια, βρακιά απ'την λαική στην τελική... που σε λίγο καιρό κι αυτά που έχω θα τρυπήσουν κι όσο να τα μπαλώνω πάλι θα τρυπάνε!
Εκεί που προσπαθείς να τα βγάλεις πέρα, εκεί που σου κάνουν ένα δώρο σε χρήματα, εσύ δεν μπορείς αυτό το δώρο να το χαρείς όπως θέλεις εσύ... Κι η ταπείνωση έρχεται να συμπληρωθεί με μια άλλη ατάκα: "θα πω και του αδερφού σου να σου δώσουν κάνα 20εύρο για δώρο, για να συμπληρώσεις ένα ποσό να πληρώσεις κάναν λογαριασμό"!
Και σκέφτομαι το εξής: μέσα στον  Ιούλη είχε πόνους στη μέση η μάνα μου και πήγαμε στον ορθοπεδικό και τις έκανε 2 ενέσεις και κάπως συνήλθε. Μετά την επίσκεψη ήθελε να πάμε σε μαγαζί υποδημάτων για να πάρει πέδιλα γιατί όσα παπούτσια είχε της έκαιγαν τις πατούσες, όπως μόνιμα παραπονιέται! Έχει προτίμηση μάλιστα σε συγκεκριμένη φίρμα: στα μπόξερ! Και πήρε ένα ζευγάρι πέδιλα! Που εγώ τελευταία φορά που αγόρασα πέδιλα ακριβά απ' το ίδιο μαγαζί, ήταν πριν 13 χρόνια ακριβώς και τα είχα πληρώσει 60 ευρώ θυμάμαι. Από τότε μέχρι σήμερα βολεύομαι με ότι φθηνό βρω στην λαϊκή!
Δεν δίνω αναφορά πως είμαστε οικονομικά στο σπίτι, όμως δεν μπορώ να βλέπω αυτή την πρόκληση απ' τους ίδιους τους γονείς μου. Έχασα κιλά και φοράω παλιά ρούχα που είχα να τα φορέσω πάνω από 20ετία. Τα βλέπει και νομίζει πως είναι καινούρια! Που τα μόνα καινούρια ήταν να αγοράσω 2 παντελόνια των 10 ευρώ απ' την λαϊκή για να φοράω όταν πηγαίνω σε κάναν γιατρό ή καμιά επίσκεψη σε φίλη (που κι αυτή πια πήρε των οματιών της και κατέβηκε στη Ρόδο για δουλειά).
Σκέφτομαι το 50εύρο κι αναρωτιέμαι "να το πάρω και να αισθάνομαι επιπλέον βάρος που δεν μπορώ να το ξοδέψω όπως εγώ γουστάρω;". Πόση κατάντια πια; Πόσο πάτο θα πιάσουμε στο σπίτι μας ακόμη; Που ψάχνουμε για δουλειές, στέλνουμε βιογραφικά κι από πουθενά δεν χτυπάει έστω μια ειδοποίηση για συνέντευξη! Που εγώ για να αρχίσω το μπέϊμπι-σίτινγκ στον ανιψιό μου θα πρέπει να κάνω υπομονή ένα μήνα ακόμη και που τα πρώτα χρήματα θα φύγουν για ΚΤΕΟ κι ασφάλεια στο αυτοκίνητο... Ναι.. Δυστυχώς! Το αυτοκίνητο το χρειαζόμαστε για την διανομή βιογραφικών, γιατί ακόμη και το 30ευρο που φέρνει ο άντρας μου κάθε Κυριακή απ' την λαϊκή που βοηθάει έναν ψαροπώλη, με το αυτοκίνητο πάει κι έρχεται, γιατί είναι εκτός πόλης!

Πόσο απαξίωση πια;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου