Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

"Εγώ να ξεπέσω;"

Τώρα τι να σου πω καλή μου;
Ναι εντάξει, έχεις ένα πτυχίο πανεπιστημίου. Όμως... είτε σ' αρέσει είτε όχι, στην χώρα που ζούμε συνήθως αυτό το πτυχίο εξισούται με τις δυνατότητες ενός εργαζόμενου υποχρεωτικής εκπαίδευσης άντε στην καλύτερη με έναν δευτεροβάθμιας.
Το να σου ρίξει ο πατέρας σου την ιδέα να πάρεις πόρτα-πόρτα τα ανάλογα γραφεία της δικής σου ειδικότητας, δεν στην έριξε για να σε μειώσει αλλά γιατί συνήθως οι περισσότερες εργασίες -έστω και χαμαλοδουλειές- πάνε στο "μιλητό" κι όχι μέσω αγγελίας ή που περιμένεις να ληφθεί υπ' όψιν το βιογραφικό που θα στείλεις μέσω διαδικτύου.
Στην ανάγκη, θα το κάνεις μπας και δεις χαίρι. Στην ανάγκη θα κάνεις και χαμαλοδουλειά ώστε να έχεις να βγάζεις τα προς το ζην.
Δεν γίνεται να μου κλαίγεσαι πως δεν έχεις να βάλεις βενζίνη και λάδια στο αυτοκίνητο, αλλά να τρέχεις να διασκεδάζεις σε Αργυρό και Φουρέϊρα! Δεν γίνεται να μου κλαίγεσαι πως πήγες σούπερ μάρκετ για ένα χαρτί υγείας και υλικά για τοστ και πλήρωσες 30 ευρώ! Μου δίνεις να καταλάβω πως δεν θέλεις ο κώλος σου να ξεπέσει σε οικονομικότερο χαρτί... γιατί εδώ που τα λέμε υπάρχει φθηνό και καλής ποιότητας χαρτί υγείας! Λίγο ψάξιμο θέλει!

Δεν μπορώ τόση κλάψα, ειλικρινά! Εγώ καλή μου είμαι σε χειρότερη μοίρα από εσένα κι όμως τα καταφέρνουμε με τον άντρα μου έστω στα βασικά... να πληρώνονται οι κυρίως λογαριασμοί και να έχουμε να τρώμε, έστω κι όσπρια! Χαμαλοδουλειές κάνουμε, χωρίς ασφάλεια... δεν μας αρέσει κι ούτε επιλογή μας είναι, αλλά προκειμένου να υπάρχει στο σπίτι μια αξιοπρέπεια θα δουλέψουμε εκεί που θα βρεθεί το μεροκάματο. Άλλωστε τα πτυχία πλέον δεν έχουν και μεγάλη αξία! Τώρα που σιγά σιγά προσγειώνεσαι στον κόσμο τον δικό μας, θα καταλάβεις στο τέλος πως ο πατέρας σου έχει δίκιο!

Welcome to the club, φιλενάδα... κι ας γίνομαι κακιά!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου