Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Δεν έρχεσαι για καφέ;

Αγαπητέ συνάδελφε...
το να κοιτάς στον κόσμο που κυκλοφορεί μήπως τυχόν και με πάρει το μάτι σου για να με καλέσεις για καφέ, στην καφετέρια που κάθεσαι εσύ, η γυναίκα σου και το "πρακτορείο ρόιτερ", το θεωρώ μεγάλη ανοησία. 
Αν με θέλατε πραγματικά στην παρέα σας, η απλούστερη λύση είναι το τηλεφώνημα. Αν λοιπόν μεταξύ σας δεν κάνετε κουβέντα του τύπου "που χάθηκε η Μαρία" και να με καλέσετε, δεν θα εμφανιστώ σαν από μηχανής θεός να εκπληρώσω την επιθυμία σας.
Άσε που τις προάλλες η γυναίκα σου έπινε καφέ με το "πρακτορείο" και ενώ τις χαιρέτησα, καμία δεν προθυμοποιήθηκε έτσι για τους τύπους να πει "κάτσε Μαρία να πιεις καφέ μαζί μας".
Αυτό λοιπόν σε μένα δείχνει τι εκτίμηση μου έχει η συνάδελφος-"πρακτορείο" που ελλείψη παρέας ήμουν καλή και διαθέσιμη και ξαφνικά.. αφού έφτιαξε άλλο κύκλο έγινα ανεπιθύμητη!
Δεν πειράζει... κάνω παρέα με ανθρώπους που με εκτιμούν κι ότι έχουν να μου πουν το λένε έξω απ' τα δόντια!
Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους!

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Παραγνωριστήκαμε...

... και χέστηκα!
Δεν αναφέρομαι στην γνωριμία με τους μόνιμους συναδέλφους αλλά σε μας του προγράμματος και κυρίως στο "πρακτορείο ρόϊτερ". Οκ, ότι κάνει φαίνεται πως το κάνει εκ του πονηρού, προκειμένου να καταφέρει να παραμείνει 1 χρόνο ακόμη στο νοσοκομείο μιας κι απ' ότι φαίνεται κι όπως γενικώς έχει ανακοινωθεί απ' το πρόγραμμα των 4000 θέσεων στον τομέα της υγείας υπάρχει περίπτωση να παραταθεί η σύμβαση για 1 χρόνο ακόμη αλλά για 800 θέσεις!
Το νοσοκομείο στο οποίο εργαζόμαστε είμαστε ήδη πλεονάζον προσωπικό. Σχολιάστηκε κι απ' τα ΜΜΕ μάλιστα. Αν λοιπόν γίνει νέα προκήρυξη, δεν νομίζω πως οι θέσεις θα αφορούν το συγκεκριμένο νοσοκομείο. Ήδη το μόνιμο προσωπικό μπορεί να καλύψει όλες τις θέσεις ακόμη και των ΤΕΠ (τμήμα επειγόντων περιστατικών), οπότε το όνειρο για έναν επιπλέον χρόνο απομακρύνεται! Τέλος πάντων...
Χαθήκαμε το τελευταίο καιρό με το "πρακτορείο" και οι επαφές μας περιορίζονται στο χώρο εργασίας μας, όποτε τύχει να συμπέσουν οι βάρδιες μας. Εγώ έπαψα να επικοινωνώ μαζί της, γιατί την τελευταία φορά που είπαμε να βγούμε, ενώ άφησε πάνω μου το να κανονίσω -  επικοινωνήσω μαζί της, εκείνη χωρίς να με ρωτήσει κανόνιζε να συμπέσει η συνάντηση για καφέ η δική μας με την καινούρια της παρέα. Η οποία παρέα δεν είναι συνομίληκη μας... που αν ήθελα μια τέτοια παρέα θα μπορούσα να την αναζητήσω σε κάποιο... ΚΑΠΗ! 
Όπως έμαθα, "ψαρεύει" στις ηλικίες αυτές ώστε να παρέχει νοσηλευτικές υπηρεσίες επί χρήμασι! Οκ, δικαιωμά της, γούστο της καπέλο της... αλλά όταν κανονίζουμε να βγούμε για καφέ οι δυο μας, είναι για τις δυο μας ή έστω και με κάποια άλλη συναδέλφισσα ή συνάδελφο!

Έμαθα λοιπόν πως προσπαθεί να μπει στο μάτι (με την καλή έννοια) των επιμελητών γιατρών ώστε να ο λόγος τους για το πρόσωπο της -αν περνάμε από αξιολόγηση- να είναι θετικός προς τον διοικητή! Και δουλεύει σαν... "σκυλί" όταν οι συγκεκριμένοι επιμελητές έχουν εφημερία, τις υπόλοιπες μέρες είναι χαλαρή! Κάνει 2-3 πράγματα (όταν είναι στην πρωινή βάρδια) και χάνεται για καφέ και τσιγάρο στο δωμάτιο που πηγαίνουμε για το διάλειμμα μας! Οι υπόλοιποι δεν καθόμαστε κι όταν καθόμαστε είμαστε στο τμήμα ώστε να είμαστε σε ετοιμότητα για οποιαδήποτε ιατρική οδηγία. Αυτή... απλά απουσιάζει! Για να μην επεκταθώ για το πόσο πολύ υπερκτιμά τον εαυτό της και πόσο πολύ λατρεύει τη νοσηλευτική... κι άλλα πολλά εμπριμέ! Μπάστα κυρία μου!
Ίσαμε εδώ λοιπόν και μη παρέκει! Δεν μπορώ να ακούω χοντράδες... και καλά για χαμένες ευκαιρίες στο πάρα πέντε, για το πως εργαζόσουν, το πως ξεπατωνόσουν κλπ κλπ... Ελλείψει μέτρου, χάνεται και η εκτίμηση που μπορεί να σου έχουν κάποιοι άνθρωποι. Το σταματάω εδώ, τώρα που είναι νωρίς.
Σπίτι σου και σπίτι μου... κι εύχομαι να είσαι τυχερή και να σου έρθουν όπως εσύ επιθυμείς.

Με τις υγείες μου!

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Δείχνουν τα νύχια τους....

ορισμένες μόνιμες συνάδελφοι!
Για την ώρα είναι 2-3 που δυσανασχετούν να δουλεύουν με εμάς του προγράμματος. Η αλήθεια είναι πως η τελευταία πρόσληψη που έγινε με το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ ήταν πριν 1 μήνα. Και η κοπέλα που ήρθε, θέλει την εκπαίδευση της ώστε να μάθει να εργάζεται σωστά και συγκεντρωμένα. Άλλωστε η κοπέλα πριν 6 χρόνια την πρακτική της έκανε στο νοσοκομείο και να που της παρουσιάστηκε η ευκαιρία -λόγω ανεργίας- να εξασκήσει το επάγγελμα. Που από την πρακτική που έκανε πόσα να θυμάται; Χρειάζεται υπενθύμιση κι εκπαίδευση! Ε, κάποιες παλιές δεν θέλουν να βοηθήσουν. Απλά το φωνάζουν και γκρινιάζουν πως δεν μπορούν να δουλέψουν έτσι κι ότι είμαστε μέσα στα πόδια τους κλπ κλπ.. Εκνευρίζονται και καμιά φορά απειλούν πως θα το πουν στην διευθύνουσα και στον διοικητή... 

Γαμώ την μονιμότητα δηλαδή! Όσοι έχουν την θέση εξασφαλισμένη έχουν μαύρα μεσάνυχτα πως είναι να ζεις με δανεικά, πως είναι να μη σε δέχονται σε εργασία λόγω ηλικίας, πως είναι να στο "χτυπάνε" οι συγγενείς σου και να σου λένε "γιατί οι ξένοι δουλεύουν κι εσύ δεν δουλεύεις, άρα είσαι τεμπέλης"", πως είναι να μην μπορείς να βρεις έστω ένα μεροκάματο να θρέψεις τα παιδιά σου και να πληρώσεις ένα ρεύμα κι ένα νερό (δεν βάζω τηλέφωνο, γιατί αρκετοί το κόβουν κι αρκούνται σ' ένα κινητό μέχρι την λήξη ενεργοποίησης του και δεν βάζω και τη θέρμανση)... Μόνο όταν βρεθούν σε αυτή τη θέση θα καταλάβουν πως όσο είμαστε στα πόδια τους "παρίσακτες", εμείς έχουμε μεγάλη ανάγκη τα χρήματα από αυτό το πρόγραμμα...
Ακόμη και το ενδιαφέρον πάνω σε μια τεχνική που θες να μάθεις, θεωρούν πως δεν πρέπει να το δείχνεις και να πας στο σπίτι σου να κάτσεις!

Προσωπικά δεν θέλω και πολύ να πάω να διαμαρτυρηθώ στον διοικητή. Τόσο κάποιες απ' τις μόνιμες, όσο και κάποιοι από μας του προγράμματος, έχουν σηκώσει μπαϊράκι και νομίζουν πως ο χώρος του νοσοκομείου είναι τσιφλίκι τους και κακώς κάνουμε που κυκλοφορούμε οι υπόλοιποι εκεί μέσα! Δεν μιλάμε που δεν μιλάμε, νομίζουν πως είμαστε πρόβατα και μπορούν να κάνουν ότι θέλουν... Συνέχιστε και θα 'ρθει η ώρα σας. Άντε μου στο διάολο δηλαδή!

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Και μη χειρότερα...3!

Επίτηδες το κάνει άραγε η προϊσταμένη και με βάζει συχνές βάρδιες με την συγκεκριμένη συνάδελφο;
"Να τώρα κάθισα" την ακούω που το λέει δυνατά σε μια συνοδό ασθενούς το μεσημέρι, που μάλλον ήταν γνωστή της. Γιατί καλή μου, τι νομίζεις ακριβώς πως έκανες και δείχνεις πως και καλά ξεπατώθηκες; Άλλος ξεπατώνεται κι άλλος θέλει να πάρει τα εύσημα; 
Από την άλλη, Σαββάτο σήμερα ήταν μια μέρα χαλαρή και δεν είχαμε πολλά να κάνουμε. Αν εσύ είσαι αργοκίνητο καράβι, πρέπει κάτι να κάνεις! Δεν γίνεται να περνάει το μεσημέρι κι εσύ να πας αργά στην προετοιμασία των νοσηλειών για τις επόμενες βάρδιες. Είναι κουραστικό να μένει η συνάδελφος σου αρκετή ώρα όρθια προκειμένου να σου διαβάζει τα φάρμακα της κάθε καρτέλας ασθενούς για να τα βγάζεις και εσύ να σέρνεσαι, έχοντας την εντύπωση πως κάτι κάνεις! Δίνεις αφορμή για αρνητικά σχόλια κι εγώ δεν γουστάρω αν τυχόν αξιολογούμαστε, να με πάρει κι εμένα η μπάλα μαζί με σένα. Όταν κάνουμε την δουλειά μας θα την κάνουμε όπως πρέπει την στιγμή που πρέπει και η ώρα της ξεκούρασης πάντα υπάρχει.
Δεν γίνεται να σε περιμένω μισή ώρα να κατουρήσεις μέχρι να πάμε να στρώσουμε 2 κρεβάτια. Τα έκανα από μόνη μου σχεδόν και σιγά μη σε περίμενα!
Από την άλλη όταν τελειώνει ένας ορός και στο λέει συνοδός, δεν του ζητάς να τον κλείσει κάνοντας εσύ την κουρασμένη. Οφείλεις να σηκώσεις τον κώλο σου και να πας να τον αλλάξεις κι όχι να πιάνεις ψιλοκουβεντούλα με γνωστή σου!
Δεν χρειάζεται να μου λες πως και καλά πήγες κι έφτιαξες την αποθήκη υλικών των νοσηλειών... γιατί σε πρόλαβε μόνιμη συνάδελφος και ήμουν παρούσα όταν έγινε αυτό, εγώ η συμβασιούχος με μια άλλη ήμασταν παρούσες και την βοηθούσαμε να τακτοποιήσει. Αν ήξερες πως ήταν ακριβώς η αποθήκη δεν θα χρειαζόσουν μισή ώρα να βρεις 1 κουτί με ορούς διαλύσεων των 100 ml και των 500! Την αποθήκη την ξέρω πολύ καλύτερα από εσένα και ξέρω που ακριβώς θα βρω και τι... όσον αφορά το "γέμισμα" του τμήματος μας! Την τύφλα σου δεν ξέρεις λοιπόν!
Λάθη κάνω και τα παραδέχομαι και δεν κάνω την κινέζα... όπως συνήθως κάνεις! Πιο πολύ θα σε εκτιμήσουν αν είσαι ειλικρινής με τα λάθη σου, παρά και καλά να επιδεικνύεις το έργο που δεν προσφέρεις εσύ στην τελική!
Να ξέρεις πως οι μόνιμες είναι τα "μάτια" της προϊσταμένης και του διοικητή. "Γράφουν" τα πάντα κι αναφέρουν το πως κινείτε η καθεμιά μας. Λυπάμαι αν δεν σε νοιάζει. Προσωπικά θα ήθελα να παραταθεί για κάνα χρόνο ακόμη η σύμβαση μου και να μη λήξει ακριβώς στο χρόνο. Εγώ δεν ξέρω να φτιάχνω νύχια, όπως έχεις να καμαρώνεις εσύ... ανάγκη την έχω την δουλειά μου κι από αυτή θα αρχίσω να τρώω. Αν συνεχίσεις... θα γίνω πιο "αντιδραστική" κι αν θυμώσεις, χέστηκα. Όπως ζηλεύεις τις μόνιμες που κάθονται, ξεκουνήσου λοιπόν για να κάθεσαι κι εσύ. 
Άϊντε πια με σένα!

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Και μη χειρότερα... 2!

Χθες το απόγευμα ήμασταν ξανά σχεδόν οι ίδιες στην απογευματινή βάρδια. Και χωρίσαμε τα τσανάκια μας. Η μυστήρια από εμάς (συμβασιούχος) έκανε παρέα με την άλλη μόνιμη που ήταν χθες βάρδια και είχε πιο πολύ θάρρος κι απέφευγε την μόνιμη που θα την αναφέρει στην προϊσταμένη. Δεν είδα να ίδρωσε το αυτί της για αυτό το γεγονός κι απλά περιμένει. Η δε "θυμωμένη μόνιμη" χθες δεν πραγματοποίησε την "απειλή" της γιατί της προέκυψε ένα οικογενειακό θέμα, αλλά όπως είπε δεν θα το αφήσει να περάσει έτσι. Παρά την προσπάθεια την δική μου να την πείσω να δώσει τόπο στην οργή, εκείνη επέμεινε πως αυτό που είναι να κάνει θα το κάνει κι ας αποφασίσει η προϊσταμένη κι ο διοικητής για την συμβασιούχο που πάει κόντρα στα δεδομένα του τμήματος νοσηλευτών. Αν θέλει να εργαστεί ας μάθει να εργάζεται σωστά, να ακούει και να μην πηγαίνει κόντρα.
Ήταν μια βάρδια κάπως για μένα! Η "θυμωμένη μόνιμη" συνεχώς απέφευγε να βρίσκεται μαζί στον ίδιο χώρο με την συμβασιούχο. Εγώ κρατούσα την απόσταση που έπρεπε. Την δουλειά μου κοίταζα κι η καθεμία ας βγάλει τα απωθημένα της όπως νομίζει.
Προσπαθώ να τα έχω καλά με όλες. Σίγουρα δεν θα ταιριάσω με όλες, αλλά υπάρχουν και οι υπεύθυνοι οι οποίοι μπορούν να βλέπουν και να κρίνουν την προσφορά της κάθε νέας ή νέου που πήγε να εργαστεί στο νοσοκομείο. Καθημερινά κρινόμαστε, αν η συμβασιούχος συνάδελφος θέλει να το προσπερνά είναι δικό της θέμα. Αν γίνει η αναφορά, μετά το πέρας του χρόνου που λήγει το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ η οποιαδήποτε πιθανότητα ανανέωσης της σύμβασης για εκείνη θα είναι μικρότερη, όσο συνεχίζει να είναι μόνο λόγια κι από πράξεις... όσα πάνε κι όσα έρθουνε!

Αυτά τα λίγα... Απόψε είμαι νύχτα! Και δεν την παλεύω... τραβάω σερί από Δευτέρα με διαφορετικές βάρδιες κι ελάχιστη ξεκούραση! Από μεθαύριο θα έχω 2ήμερο ρεπό, αλλά την μια μέρα θα την φάω στον ύπνο, λόγω της 2ης νυχτερινής βάρδιας! 😞

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Και μη χειρότερα!

Λοιπόν το "πρακτορείο Ρόϊτερ" που ανάφερα σε προηγούμενη ανάρτηση δεν φτουράει σε τίποτε μπροστά στη περίπτωση μιας άλλης συναδέλφου που τελικά σπάει τα νεύρα όλων μας: συμβασιούχων και μονίμων!
Κάνεις υπομονή και δίνεις την ευκαιρία να καταλάβεις την λογική και τον τρόπο που εργάζεται μια συνάδελφος αλλά όταν τελικά συνεχίζει τον χαβά της, ξέρεις πως το πράγμα θα προκαλέσει γενικό εκνευρισμό συνολικά!
Η συγκεκριμένη ήρθε για εργασία 2 εβδομάδες μετά από εμάς. Από την πρώτη στιγμή άρχισε να συγκρίνει πράγματα και καταστάσεις με την εμπειρία της πρακτικής της που έκανε σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας. Δεν έλεγε και δεν λέει να καταλάβει πως το τμήμα ακολουθεί την δική του γραμμή την οποία ακολουθούν πρώτους απ' όλους οι μόνιμοι και στη συνέχεια εμείς ως συμβασιούχοι. Μπορεί κάποια πράγματα να μην αρέσουν σε όλους κι όλες γιατί διαφορετικά τα διδαχθήκαμε, όμως δεν έχουμε -θεωρώ- το δικαίωμα να αμφισβητούμε το έμπειρο προσωπικό και τα βήματα που ακολουθεί. Την πρώτη μέρα λοιπόν της εξηγήσαμε πως υπήρχε σε κάποιο θάλαμο ασθενής με ηπατίτιδα για να πάρει τα δικά της μέτρα προφύλαξης:
"Μα δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένας πίνακας που να αναφέρει ποιοί ασθενής έχουν λοιμώδες νόσημα, ώστε να το ξέρουμε όλοι;". Προθυμοποιήθηκα και της εξήγησα πως αυτό αναγράφεται στο ντοσιέ με τις καρτέλες των ασθενών με έντονα κόκκινα γράμματα που χτυπάνε στο μάτι.
"Μα εμείς στο "τάδε" νοσοκομείο πηγαίναμε πρώτα στον πίνακα για να ενημερωθούμε και μετά ανοίγαμε τις καρτέλες των ασθενών για να ετοιμάσουμε τις νοσηλείες"! Της εξήγησα πως συμφωνώ με αυτό που λέει αλλά άλλο το "τάδε" νοσοκομείο που είναι μεγάλο και νοσηλεύει 100άδες ασθενών κι άλλο ένα μικρό που βία να φιλοξενήσει 10 ασθενείς σε μια βδομάδα!
Μετά τις φάνηκε περίεργο που ήμασταν τόσο πολύ συμβασιούχοι σε ένα τόσο μικρό νοσοκομείο και της εξηγήσαμε πως σύντομα θα ανοίξει το τμήμα επειγόντων περιστατικών (ΤΕΠ) οπότε αρκετοί από εμάς θα απασχοληθούν στο ισόγειο κι όχι στις κλινικές που είμαστε τώρα.
Της έκανε εντύπωση που εγώ πηγαίνω μακιγιαρισμένη (μη φανταστείς τίποτε το εξωφρενικό: λίγη σκιά, λίγο κραγιόν και ρουζ στα μάγουλα που δείχνω σαν άρρωστη αν δεν βάλω ελάχιστο): "Μα πως το μπορείτε και βάφεστε; Εγώ δεν μπορώ καθόλου να μπω σε αυτή τη διαδικασία.". Της εξηγώ πως αυτό κάνει εμένα πρώτα απ' όλα να αισθάνομαι καλά, από την άλλη έκανα όμορφη εντύπωση στον Διοικητή (αυτό δεν της το είπα και δεν την αφορά άλλωστε) και γιατί στην τελική να χαλάσω την εικόνα μου; Άλλωστε όπως έχει φανεί η προσεκτική εμφάνιση φτιάχνει και λίγο την διάθεση των ασθενών που με βλέπουν και χαμογελάνε!
Την χαλάει που βλέπει τις μόνιμες με τα μαλλιά μακριά που πάνε να κάνουν φλεβοκαθετηριασμό ή να πάρουν εργαστηριακά (αιμοληψίες)! Κι εμένα με χαλάει, αλλά αν την μόνιμη δεν την ενοχλεί πάνω στην δουλειά της εμένα δεν μου πέφτει λόγος στην τελική.
Την χαλάει που βλέπει να έχουμε τα νύχια μας περιποιημένα αν και η ίδια τα είχε μέχρι που τα χάλασε για να μην την σχολιάσουμε!
Την χαλάει η διατροφή του νοσοκομείου και θεωρεί απαράδεκτο το πρωϊνό: "Μα να δίνουν μαργαρίνη και μαρμελάδα σε ασθενής;"! Γιατί πότε ήταν διαφορετικό το πρωϊνό που εμένα μου διαφεύγει; Κι εγώ την εποχή που έκανα πρακτική αυτό ήταν! Θα συμφωνήσω πως δεν υπάρχουν τα φρούτα και τα γιαουρτάκια στα μενού των ασθενών που έχουν ελεύθερη διατροφή, αλλά και η διοίκηση με κάποιο τρόπο προσπαθεί να κάνει οικονομία! Αν δώσει σαν έξτρα επιδόρπιο μαζί με το πιάτο φαγητό ένα γιαούρτι δεν θα έχουμε εμείς γάντια μιας χρήσης για να κάνουμε την δουλειά μας (παράδειγμα αυτό), που ήδη υπάρχει πρόβλημα και πολλές φορές προσπαθούμε να κάνουμε δουλειά με γάντια μεγάλου μεγέθους ή χρησιμοποιούμε στην ανάγκη αποστειρωμένα!
Δεν χρησιμοποιεί λέει μαργαρίνη αλλά φρέσκο βούτυρο κι ελαιόλαδο για την διατροφή στο σπίτι της, αλλά βλέπω να τρώει μπισκότα κι άλλα διάφορα συσκευασμένα σνακ που είναι φουλ σε λάδια μη επιτρεπτά για την ίδια! Καλή μου μας δουλεύεις ψιλό γαζί!
Χθες ετοίμασα εγώ την νοσηλεία των 6 που ήταν συγκεκριμένα πράγματα να κάνω και δεν απαιτούσε επιπλέον άτομο για βοήθεια, τσουπ! σκάει από πίσω μου και προσπαθούσε να κάνει την δική μου δουλειά. Ούτε που ρώτησε αν χρειαζόμουν βοήθεια, παρά από μόνη της άρχισε να μου ζητά τις θερμοκρασίες των ασθενών για να συμπληρώνει τα θερμοδιαγράμματα. Την πρόσβαλα μπροστά σε ασθενή: "θες να κάνεις εσύ την νοσηλεία;" την ρωτάω. "Να βοηθήσω ήθελα, να κάνω κάτι κι εγώ για να μη κάθομαι"! Κι έφυγε. Δεν το συνέχισα, γιατί θα έπρεπε από μόνη της να πάρει και να καταλάβει πως για την συγκεκριμένη νοσηλεία εγώ έχω υπογράψει στις καρτέλες των ασθενών κι εγώ θα χρεωθώ όποιο λάθος γίνει, ακόμη κι εξαιτίας της!
Δεν ανακατεύτηκα όμως στην επόμενη νοσηλεία και την άφησα να την ετοιμάσει και να βγει μαζί με την μόνιμη συνάδελφο. Κι έκανε και λάθη και πρόσβαλε την μόνιμη που δεν είχε την υπομονή να κάνει νοσηλεία σε έναν-έναν ασθενή αλλά βάζοντας στο νεφροειδές τη νοσηλεία των ασθενών ενός θαλάμου! Κόντεψε να πνίξει και χειρουργημένη ηλικιωμένη γυναίκα χωρίς να συμβουλευθεί την μόνιμη με τι τρόπο θα χορηγήσει τα φάρμακα στην γυναίκα αυτή που "έβραζαν" τα σωθικά της απ' τα φλέματα λόγω της νάρκωσης. "Δεν ξαναδίνω φάρμακα σε τέτοια ασθενή ας το κάνει η αποκλειστική της" ήταν τα λόγια της μπροστά μου όταν οι μόνιμες πήγαιναν να φέρουν το μηχάνημα για να κάνουν αναρρόφηση στην γυναίκα και συνέλθει. Τι δουλειά έχει η αποκλειστική σε αυτή την περίπτωση; Και γιατί να χρεωθεί τη νοσηλεία η αποκλειστική όταν αυτή έχει υπογράψει την χορήγηση; Έτσι αυθαίρετα μεταβιβάσουμε τις ευθύνες αλλού αντί να πούμε "ναι ήμουν λάθος το παραδέχομαι και θα προσπαθήσω να μην το επαναλάβω και ζητώ συγγνώμη";
Η μόνιμη που ήταν μαζί της και προσπαθούσε να επιβλέπει τι κάνει η νέα, νευρίασε πολύ και δικαιολογημένα. Δεν δεχόταν να της κάνει υποδείξεις μια νέα που ακόμη μάθαινε και θα έπρεπε να ακούει και να δέχεται συμβουλές ώστε να μπορεί σύντομα να κινηθεί μόνη της και υπεύθυνα πάνω σε νοσηλείες κάθε είδους!
Υπήρχε γενικώς ένας εκνευρισμός και όπως που είπε η μόνιμη (που κάνουμε και παρέα άλλωστε και βγαίνουμε και για καφεδάκι) την επόμενη μέρα -δηλαδή σήμερα- θα πήγαινε να την αναφέρει στην προϊσταμένη και μετά στον διοικητή. "Δεν δέχομαι ρε Μαρία να αξιολογούμε από μεγάλο νοσοκομείο με 9,5/10 που ήμουν και καινούρια και να έρχεται μια νέα με ύφος να μου το παίζει πως τα ξέρει όλα, ενώ δεν έχει βάλει καν την υπογραφή της στην νοσηλεία και να κάνει και λάθη μαζεμένα και να μην ακούει τίποτε απ' όσα της έλεγα. Αν δεν της αρέσει επειδή βαριέται να περπατάει, ας καθίσει σπίτι της, δεν θα χρεωθώ εγώ τις δικές της ευθύνες, αύριο θα την "δώσω" στην προϊσταμένη".

Σήμερα θα μου πει τι έκανε! Θα δείξει άλλωστε, γιατί πάλι είμαστε οι ίδιες στη βάρδια το απόγευμα!

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

"Πρακτορείο Ρόίτερ"!

Σχεδόν 2 μήνες πέρασαν πια που βρίσκομαι στο νοσοκομείο. Φυσικά έχω κάνει και τις πρώτες γνωριμίες, με την έννοια πως μπορώ να βγαίνω απ' το σπίτι να πηγαίνω καμιά επίσκεψη για καφεδάκι, για βόλτα ή να πηγαίνουμε παρέα για καφέ 2-3 συναδέλφισσες.
Στην παρέα λοιπόν που έχουμε "φτιάξει" υπάρχει και μια συνάδελφος που ξέρει σχεδόν τα πάντα για την περιοχή, για οικογένειες, για γειτονιές κλπ κλπ.. Εγώ και μια άλλη συνάδελφος (απ' τις μόνιμες) έχουμε μείνει με το στόμα ανοιχτό. "Πρακτορείο Ρόιτερ βρε συ η αυτή... έχω μείνει άναυδη", μου είπε μια μέρα που έτυχε να είμαστε στην ίδια βάρδια. 
Και νόμιζα πως μόνο εγώ είχα την εντύπωση αυτή. Γενικά όμως δεν θέλω να θίγω συναδέλφισσες. Κι αυτό γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να μου φυλάει η τύχη στη γωνία. Το 'χω ραμμένο και δεν σχολιάζω τίποτε σε καμία και για καμία. Κοιτάζω να κάνω την δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ, να έχω τις επαφές που δημιουργώ με τους συνοδούς των ασθενών, στην απαιτούμενη απόσταση και με τη στοιχειώδη ευγένεια. Δεν κάνω την ξερόλα και βοηθάω όπου κι όσο μπορώ, τόσο όσο πάνε και οι γνώσεις μου βέβαια. Ακόμη για μένα η δουλειά είναι σχολείο. Κάθε μέρα και κάτι νέο θα μάθω. 
Το δε "πρακτορείο Ρόιτερ" όλα τα ξέρει και παινεύεται και ξαφνικά έχει γίνει η περιζήτητη στο νοσηλευτικό κύκλο απ' το... πουθενά! Δεν ξέρω που θα βγει όλο αυτό... Αλλά όταν δεν σε βλέπει το σπίτι σου κι όλη την ώρα που δεν έχεις βάρδια στο νοσοκομείο, είσαι μέσα στο νοσοκομείο ή τριγυρνάς από πόρτα σε πόρτα στην πόλη μέσα κι έχεις μάθει τους πάντες και τα πάντα... στο τέλος όλο αυτό μπορεί να μη σου βγει υπέρ! Πολλές φήμες άρχισαν να ακούγονται και δεν ξέρω αν το αυτί της ίδιας τις έχει ακούσει. Εκτός αν δεν ιδρώνει!
Ίσως όλα αυτά να τα κάνει για κάποιο σκοπό. Μακάρι οι υποψίες μου να βγουν λάθος κι απλά να είναι ο χαρακτήρας της τέτοιος!


Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Είστε πολύ γοητευτική!

Το άκουσα κι αυτό!
Μπαίνοντας σε θάλαμο να κάνω νοσηλεία μία συνοδός με χαιρετά σαν να ήμουν γνωστή της: "Γεια σου Γιάννα τι κάνεις; Ο σύζυγος, τα παιδιά; Καλά;". Της χαμογελάω και της λέω ευγενικά πως με λένε Μαρία. Με ξανακοιτάζει πιο προσεκτικά και επιμένει: "Δεν είστε η Γιάννα; Αχ! Συγγνώμη σας μπέρδεψα με την συνάδελφό σας". Η οποία συνάδελφος είναι απ' τις μόνιμες και δεν μοιάζουμε στο ελάχιστο. 
Όσο εγώ έκανα την νοσηλεία στον ασθενή της, εκείνη με κοιτούσε επίμονα: "Τώρα που σας βλέπω καλύτερα δεν μοιάζετε καθόλου με τη Γιάννα, εσείς είστε πιο γοητευτική"! Γυρνάω και της χαμογελάω και την ευχαριστώ για την φιλοφρόνηση. Τελειώνω με την δουλειά μου, της χαμογελάω και την ώρα που ανοίγω την πόρτα του θαλάμου να βγω μου ξαναλέει: "Είστε πολύ γοητευτική!".

Το ότι κερδίζω τις συμπάθειες, αυτό μου βγαίνει μέρα με τη μέρα και μου αρέσει!

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

"Γλυκιά μου"... και καλά!

Όσο περνάει ο καιρός τόσο γνωρίζω και καλύτερα τις συναδέλφους, ιδιαίτερα τις μόνιμες. Απόψε ήμουν με μία η οποία απ' την αρχή είχε δείξει ενδιαφέρον να υπενθυμίσει σε μας τις συμβασιούχες πολλές διαδικασίες της δουλειάς τις οποίες είχαμε ξεχάσει με την πάροδο των χρόνων. Το "γλυκιά μου" είναι μία προσφώνηση που χρησιμοποιεί και καλά ως  ένδειξη συμπάθειας.
Όμως τα χρόνια μου, μου λένε, πως πρέπει να κρατάω μικρό καλάθι στην πορεία γιατί αυτά τα πολλά "γλυκιά μου" καμιά φορά είναι "δήθεν".
Και πολύ καλά κάνω τελικά γιατί φάνηκε στη πορεία πως κάποια λαθάκια τα έκανε εσκεμμένα και χωρίς να πει τίποτε! Με έτρωγε όλο το βράδυ, πως με κάποιο τρόπο κάπως μου τη φυλάει! Έτσι λοιπόν με το πέρας της πρωϊνής νοσηλείας (που πηγαίνουμε και δίνουμε τα φάρμακα, θερμομετρούμε, αλλάζουμε ουροσυλλέκτες, βάζουμε μάσκες κλπ), σκέφτηκα μετά από κάνα 20' να περάσω απ' τους θαλάμους να κοιτάξω για  να βγάλω τις μάσκες νεφελοποίησης και να βάλω τις απλές μάσκες οξυγόνου στους ασθενείς που έπρεπε να "φοράνε". Υποτίθεται ότι όσο εγώ θερμομετρούσα κι έκανα στικ σακχάρου στους διαβητικούς ασθενείς, εκείνη έκανε την υπόλοιπη νοσηλεία. Και ναι είχε αφήσει κάποιες μάσκες χωρίς να τις πειράξει και χωρίς να τις αλλάξει απ' τις συσκευές οξυγόνου! Έβαλα τις σωστές μάσκες στους ασθενείς και επέστρεψα στο γραφείο, όσο εκείνη είχε πάει στη κουζίνα να βράσει να πιει τσάι, μιας και είχε τα "λαιμά" της! Δεν της είπα τίποτε. Δεν μου πάει να το "παίξω" έξυπνη σε μια μόνιμη συνάδελφο που καυχιέται μάλιστα για τα 20 χρόνια εργασίας της σαν νοσηλεύτρια και το πόσο πολλά γνωρίζει! Όχι τίποτε άλλο, αλλά οι πρωινές συνάδελφοι θα είχαν την εντύπωση πως η νέα είχε κάνει την πατάτα με τις μάσκες κι όχι η παλιά! 
Αυτού του τύπου οι ανταγωνισμοί με εκνευρίζουν! Κι αυτό γιατί κρέμεται απ' τα κεφάλια μας η φήμη πως μετά το πέρας του χρόνου που είναι η σύμβαση μας, ίσως υπάρξει και παράταση αν όχι για όλους-όλες τις συναδέλφους αλλά για ορισμένους-ορισμένες. Και πως αν εμείς δεν δείξουμε την δέουσα προσοχή, η αναφορά για μας της προϊσταμένης του τμήματος στο διοικητή θα είναι ανάλογη! Δεν θα έλεγα όχι στην παράταση της σύμβασης μου, μιας και στο νοσοκομείο φτιάχνονται και τα τμήματα των επειγόντων περιστατικών (ΤΕΠ)* και χρειάζονται την ανάλογη στελέχωση, μέχρι να υπάρξουν και οι ανάλογες μόνιμες θέσεις. "Ψωμάκι" θέλουμε να βγάλουμε κι εμείς για να έχουμε μια αξιοπρεπή διαβίωση, όχι να βγάλουμε τα μάτια μας μεταξύ μας!

[*] Το νοσοκομείο λόγω του ότι είναι μικρό καλύπτει τα τυχόν επείγοντα περιστατικά στον όροφο των κλινικών, όπου υπάρχει ειδικό ιατρείο. Το καλοκαίρι -όπως έχουν αναφέρει οι μόνιμοι συνάδελφοι- υπάρχει μεγάλη κίνηση από επείγοντα κι ο όροφος δεν ησυχάζει για τους νοσηλευόμενους.

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Δάσκαλε που δίδασκες...

Στο χώρο των νοσηλευτών μαζεύονται σχεδόν όλοι οι γιατροί. Τις περισσότερες φορές για κουτσομπολιό. Στο νοσοκομείο είναι και μια νεαρή γιατρός που κάνει το αγροτικό της και θέλει να ειδικευτεί στην οφθαλμολογία. Κουβέντιαζε με τον γενικό γιατρό περί πρώτων βοηθειών και γενικά περί βοήθειας γιατρού προς έκτακτο ασθενή. Τις έλεγε "δηλαδή θα πέσεις σε περιστατικό που χρήζει βοήθειας και θα πεις συγγνώμη εγώ είμαι οφθαλμίατρος;" και η κοπέλα του απάντησε "όχι βέβαια θα προσφέρω τις πρώτες βοήθειες κι αν χρειαστεί θα είμαι μαζί του και σε τυχόν διακομιδή". Πέρασε η ώρα και η κουβέντα έπειτα στράφηκε σε διάφορα άλλα θέματα, άλλωστε τον γενικό γιατρό -τον και καλά έμπειρο και παλιό- τον διέκοπταν συνεχή τηλεφωνήματα στα κινητά του.
Σκάει μύτη μια μαμά με τα 3 της παιδάκια. Και τα 3 είχαν κρυολογήσει αλλά λόγω οικονομικής αδυναμίας δεν μπορούσε να τα πάει σε παιδίατρο ιδιώτη, έκανε η ίδια ότι μπορούσε και τα έφερε στο νοσοκομείο για να τα ακροαστεί κάποιος γιατρός πριν τα στείλει στο σχολείο την επόμενη μέρα.
Ο γενικός γιατρός που προανάφερα ήταν εφημερία και φυσικά της αρνήθηκε να ακροαστεί τα παιδιά γιατί λέει δεν ήταν παιδίατρος. Του εξήγησε η γυναίκα τους λόγους κι ότι περίμενε πότε θα εφημερεύει παιδίατρος στο νοσοκομείο για να τα φέρει, αλλά ήθελε να ξέρει αν μπορούν τα παιδάκια να πάνε σχολείο ή χρειαστεί να τα κρατήσει ακόμη στο σπίτι. Αγκομαχώντας ο γιατρός πείστηκε και τα ακροάστηκε. Στο μεσαίο άκουγε "βράσιμο" στους πνεύμονες και τις πρότεινε να του δίνει ζεστά να πίνει για να αρχίσει σιγά σιγά να βγάζει τα φλέματα και να τα πάει στο παιδίατρο και τα 3.

Ο γιατρός λοιπόν που έκανε μάθημα ανθρωπιάς στην αγροτική γιατρό, καταπατούσε τα λεγόμενα του! Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις!

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Άλλο να'σαι μόνιμος κι άλλο συμβασιούχος!

Σήμερα στην δουλειά παρουσιάστηκε νέα συνάδελφος για μόνιμη εργασία, με μετάθεση όπως η ίδια το ζήτησε λόγω του συζύγου της που είναι αστυνομικός!
Με το που ήρθε την καλωσορίσαμε όλες κι όλοι μας και φυσικά μπήκε στο κλίμα της δουλειάς αμέσως. Δεν θα σταθώ στο ότι εγκλιματίστηκε... άλλωστε η κοπέλα έφυγε απ' το ένα νοσοκομείο για να έρθει στο άλλο να συνεχίσει την εργασία της. Στέκομαι στο γεγονός πως κάποια απ' τις μόνιμες τη συνόδευσε να τις δείξει το ντουλάπι της για να τοποθετεί τα πράγματα της. Εμείς οι συμβασιούχες αφήνουμε τις τσάντες και τα ρούχα μας εκτεθειμένα όπου βρούμε μέσα στο αποδυτήριο. Οι μόνιμες έχουν τις δικές τους ντουλάπες και τα λουκέτα τους και κρύβουν και ένα μικρό καφενείο για τους καφέδες τους (έχουν μπρίκια, φλιτζάνια και βαζάκια με καφέδες, γάλα, κακάο και ζάχαρες). Ε, λοιπόν η προϊσταμένη δεν φάνηκε να έχει την διάθεση να μας βοηθήσει να έχουμε κι εμείς το δικό μας χώρο, για τους άνδρες οκ φρόντισε και τους έδωσε και δωμάτιο και ντουλάπες. Οι υπόλοιπες σαν προσφυγοπούλες προσπαθούμε να αλλάζουμε αδιαμαρτύρητα στα αποδυτήρια, να παίρνουμε μαζί μας κινητό και χρήματα και να αφήνουμε όλα μας τα υπόλοιπα πράγματα όπου βρούμε χώρο άδειο (συνήθως πάνω απ' τις ντουλάπες).
Οκ δεν είμαστε μόνιμες, όμως 1 χρόνος είναι 12 μήνες... ούτε 1 ούτε 2 μήνες, αλλά 12!

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Βάρδιες κι επίσκεψη στον Διοικητή

Χθες η προϊσταμένη έβγαλε το προσωρινό πρόγραμμα βαρδιών μέχρι τέλος Φεβρουαρίου. Το έβγαλε με τέτοιο τρόπο ώστε να εξυπηρετούνται προσωρινά και οι κοπέλες που έρχονται από μακριά, μιας και το λεωφορείο του ΚΤΕΛ έχει δρομολόγια σε ώρες που δεν συμπίπτουν και τόσο με τα κανονικά ωράρια των βαρδιών. Όπως είπε η προϊσταμένη αυτό είναι προσωρινή λύση κι επειδή δεν θέλει για αρχή να μας φανεί "κακιά", από τον Μάρτη οι βάρδιες θα βγουν κανονικά κι οφείλουμε να τις τηρούμε ως έχουν εκτός αν χρειαζόμαστε να κάνουμε κάποιες δουλειές όπου το πρόγραμμα θα προσαρμοστεί ανάλογα! Αν κάποιες κοπέλες δεν συμφωνούν "ας βρουν να νοικιάσουν σπίτι, να μοιράζονται το ενοίκιο, για να μη δημιουργείτε γενικότερο πρόβλημα" είχε πει όταν εκείνες δεν ήταν παρούσες και μάλλον θα τους το προτείνει εντός των ημερών για να βγουν κι οι βάρδιες για τον Μάρτιο!

Σήμερα επισκεφθήκαμε τον Διοικητή. Ήταν ένας πολύ νέος άνθρωπος, συζητήσιμος, μας καλωσόρισε ευγενέστατα και μετά μας δέχθηκε μία-μία κι έναν-έναν να μας μιλήσει κατ' ιδίαν. Όταν ήρθε η σειρά μου, του συστήθηκα,  του είπα την ιδιότητα μου, του είπα πως μου φαίνονταν όλα καινούρια γιατί σε νοσοκομείο είναι η πρώτη φορά που εργάζομαι και ότι εργαζόμουν σε ιδιωτικό φορέα. Του άρεσε η ευπρέπεια μου στο ντύσιμο και την εμφάνισή μου και μου ζήτησε να έχω υπομονή, ευγένεια και συνεργασία με ασθενείς και συναδέλφους. Αν ποτέ υπάρξει κάποιο πρόβλημα, μου ζήτησε να μη διστάσω να τον επισκεφθώ για να του μιλήσω.

Νέος άνθρωπος, δραστήριος κι όλοι -μα όλοι όμως- έχουν να λένε τα καλύτερα λόγια για το πόσο είχε αλλάξει το νοσοκομείο. Αφιέρωσε πολύ χρόνο, μέρες και ξενύχτια ώστε να αναμορφώσει και να ανανεώσει το μικρό νοσοκομείο της περιοχής, να έχει καλούς γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό. Όπως μας είπε η γραμματέας του όση ώρα περιμέναμε έξω απ' το γραφείο του μέχρι να μας υποδεχθεί, είχαν μαζέψει 2000 υπογραφές που τις έστειλαν με σχετικό υπόμνημα στο υπουργείο υγείας, ώστε ο συγκεκριμένος διοικητής να παραμείνει στη θέση του. Απάντηση δεν έχουν πάρει ακόμη και θα στεναχωρεθούν αν κάποιος άλλος έρθει και αλλάξει όλα όσα με κόπο, υπομονή και επιμονή δημιουργήθηκαν για να βελτιωθεί η διαχείριση του νοσοκομείου.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Νέα δουλειά, νέο σπίτι, νέα πόλη...

Όλα ξεκίνησαν όταν έμαθα πλέον πως είμαι επιτυχούσα. Με ειδοποίησαν απ' τον ΟΑΕΔ, πήρα το συστατικό σημείωμα που μου έδωσαν και έκανα το ταξίδι μέχρι την πόλη που επέλεξα για να εργαστώ για 1 χρόνο στο νοσοκομείο της. Με συγχωρείτε που δεν γράφω την περιοχή, αλλά είναι σαν είμαι σε χωριό, το νοσοκομείο είναι μικρό κι ο διάολος γενικά έχει πολλά ποδάρια!!! Καλύτερα να προσέχω, αν θέλω να έχω!!!
Μου δάνεισαν οι γονείς μου 300 ευρώ για ξεκίνημα κι άντε με αυτά μόνο να κάνεις την αρχή ακόμη κι αν το σπίτι που θα βρεις είναι επιπλωμένο. Άσε που τρέχουν και έξοδα από εκεί που δεν το περιμένεις. Ρωτάς αν το νοσοκομείο παρέχει την νοσηλευτική στολή και σου λένε πως "όχι" και κάνεις το έξοδο να σπαταλήσεις 30 ευρώ για να αγοράσεις στολή. Που την τσάντα που στην έβαλαν την κοιτάς αφού βρίσκεσαι στην πόλη που είσαι 2 μέρες πριν την πρώτη μέρα εργασίας και διαπιστώνεις πως έγινε λάθος και σου έβαλαν 2 παντελόνια, αντί για παντελόνι και χιτώνιο! Και σκάει το επόμενο έξοδο, μιας και ο πατέρας του ιδιοκτήτη του σπιτιού που έχεις νοικιάσει έχει κατάσταση ρούχων και αγοράζεις την άσπρη μπλούζα για 18 ευρώ αντί 25 που την είχε! Στο τσακ μπαμ φεύγει το πρώτο 50άρι.
Παρουσιάζομαι στο νοσοκομείο να γίνει η πρόσληψη κανονικά και να ανέβω για την πρώτη μου βάρδια με όλους τους υπόλοιπους νεοσύλλεκτους συναδέλφους! Έλα που μου βγάζει λάθος το σύστημα πως το ΑΦΜ μου δεν αντιστοιχεί στην ημερομηνία γέννησης που εγώ δίνω! Παίρνω τηλέφωνο στο λογιστή και μου λέει πως χρειάζεται να κατέβω Χαλκίδα να βγάλω στο ΚΕΠ ένα πιστοποιητικό γέννησης και να πάω στην εφορία για διόρθωση στοιχείων. Τσακ! Νέο έξοδο με 20 ευρώ μείον για τα πήγαιν' έλα με το λεωφορείο για να κάνω την διόρθωση και να εμφανιστώ την παρα-επόμενη μέρα όπως μου ζήτησε ο προσωπάρχης! Δεν θες να φας; Δεν χρειάζεται να κάνεις αγορές σε πράγματα που δεν παρέχει το σπίτι; Επιπλωμένο μεν το σπίτι, αλλά μόνο με τα κυρίως απαραίτητα: ένα μονό κρεββάτι (που κάποια στιγμή θα γίνει ημίδιπλο), 1 τραπέζι με καρέκλες, διάφορα τραπεζάκια-γραφειάκια (ένα για την τηλεόραση κι ένα στην κουζίνα σαν πάγκος) κι όλα τα ηλεκτρικά! Κι εδώ πάνω που είμαι μιαν ακρίβεια την έχει η αγορά! Πήγα στη λαϊκή το Σάββατο και τρόμαξε το μάτι μου από το πόσο ακριβά κοστίζουν τα λαχανικά και τα φρούτα, μόνο οι πάγκοι με τα ρούχα και τα είδη για το σπίτι (γυαλικά-πλαστικά) ήταν σε φθηνές τιμές!
Απ' τα 300 ευρώ απόμεινα με 120 κι ακόμη το σπίτι έχει ανάγκες... μια κουρτίνα να βάλω στη ντουζιέρα του μπάνιου, έναν κουβά για σφουγγάρισμα... και δεν τα'χω πάρει ακόμη γιατί κοστίζουν. Μόνο σκουπίζω όλο το σπίτι και σφουγγαρίζω με μια παλιοσφουγγαρίστρα που ήταν ξεχασμένη μέσα στο μπάνιο, το μπάνιο όποτε πλένομαι!
Κάνω υπομονή να δω πότε θα πληρωθώ και τι θα πληρωθώ... κι έχω να πληρώσω ενοίκιο και λογαριασμούς... που ακόμη δεν είναι κανονισμένα-ρυθμισμένα. Μου παραχωρήθηκε το σπίτι χωρίς να υπογράψω συμβόλαιο, για 180 ευρώ ενοίκιο το μήνα και το έκανα παζάρι και πήγε στα 160, γιατί δεν είναι φρεσκαρισμένο και δεν ήταν επιπλωμένο εξαρχής όπως έγραφε το ενοικιοστάσιο!

Στο νοσοκομείο τώρα: νιώθω λίγο έξω απ' τα νερά μου! Σαν νοσοκόμα η απασχόληση μου ήταν διαφορετική από αυτή του νοσοκομείου και προσπαθώ να μάθω απ' όσα μου δείχνουν οι μόνιμες-μόνιμοι. Ευτυχώς το περιβάλλον είναι οικείο, υπάρχει καλή διάθεση από τους μόνιμους να μας δείξουν και να μας καθοδηγήσουν, η προϊσταμένη επίσης είναι αυστηρή όσο πρέπει και δίκαιη (για την ώρα) και γενικά όπως ξεκαθαρίστηκε απ' τους μόνιμους... δεν γίνεται διαχωρισμός των καθηκόντων τους ανάλογα της βαθμίδα εκπαίδευσης, δηλαδή: εσύ είσαι ΔΕ... άντε να καθαρίσεις τα σκατά κι εσύ που είσαι ΤΕ κάτσε άραξε και γράψε λογοδοσία! Τα σκατά τα τρώνε όλοι το ίδιο!
Αυτό το γράφω γιατί οι νέες κοπελιές των ΤΕΙ θεώρησαν πως θα είχαν άλλα καθήκοντα όπως όταν έκαναν πρακτική! Πήραν την κρυάδα και προσγειώθηκαν!

Αυτά συνολικά! Αύριο είμαι -και πάλι- πρωϊνή!

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Αφήστε το κήρυγμα!

Κατ' αρχήν ας έχουμε καλή χρονιά και υγεία..
Κατά τ' άλλα αφήστε μας στην ησυχία μας και δεν θέλουμε διαχειριστές στη ζωή μας! Το λέμε συνεχώς πως έχουμε μια ηλικία που το να βρούμε κάποια εργασία είναι από πολύ δύσκολο έως σχεδόν ακατόρθωτο πλέον! Κι επειδή έχει πολύ κρύο έξω αν έχω 20 ευρώ στο πορτοφόλι μου θα προτιμήσω να βάλω λίγο πετρέλαιο να ζεσταθώ γιατί η παγωνιά δεν περνιέται με μια σόμπα αλογόνου που πρέπει να την έχεις στα πόδια σου μονίμως, από το να βάλω βενζίνη και να ξεκινήσουμε να κάνουμε ταξίδι -γιατί για ταξίδι πρόκειται- για να βρούμε δουλειά σε χωράφια. Που κάποτε κάναμε αυτό το άνοιγμα και σχεδόν μας το απέκλεισαν λόγω ηλικίας βέβαια, με ευγενικό τρόπο και γιατί απασχολούν νέους (σε ηλικία) αλλοδαπούς από το χάραμα έως στο ηλιοβασίλεμα! Κι εμείς τόσες πολλές ώρες αποκλείεται να τις αντέξουμε για 10 ευρώ  και χωρίς ασφάλεια! Γιατί στη ηλικία που είμαστε αν δεν υπάρχει ασφάλεια για την υγεία δεν κάνεις τίποτε. Ήδη σε κατηγοριοποιούν σαν άχρηστο για εργασία και δεν σε προτιμάει το 99% των εργοδοτών. 
Λοιπόν αυτά τα σημειώνω για αυτούς που έχουν εξασφαλισμένη τη θεσούλα τους και λένε διάφορα και νομίζουν πως δεν ψαχνόμαστε και μας αρέσει να είμαστε αραχτοί και να μας ζούνε άλλοι! Μόνο αν βρεθείτε στη θέση μας θα καταλάβετε τι θέλει να πει ο ποιητής, γιατί είστε έξω απ' το χορό. Δεν μπορώ να βρω περισσότερα λόγια να γράψω γιατί η όλη κατάσταση δεν περιγράφεται πλέον, αλλά και γιατί τα δάχτυλα μου αυτή τη στιγμή έχουν παγώσει για να γράψω κάτι παραπάνω!