Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

"Πρακτορείο Ρόίτερ"!

Σχεδόν 2 μήνες πέρασαν πια που βρίσκομαι στο νοσοκομείο. Φυσικά έχω κάνει και τις πρώτες γνωριμίες, με την έννοια πως μπορώ να βγαίνω απ' το σπίτι να πηγαίνω καμιά επίσκεψη για καφεδάκι, για βόλτα ή να πηγαίνουμε παρέα για καφέ 2-3 συναδέλφισσες.
Στην παρέα λοιπόν που έχουμε "φτιάξει" υπάρχει και μια συνάδελφος που ξέρει σχεδόν τα πάντα για την περιοχή, για οικογένειες, για γειτονιές κλπ κλπ.. Εγώ και μια άλλη συνάδελφος (απ' τις μόνιμες) έχουμε μείνει με το στόμα ανοιχτό. "Πρακτορείο Ρόιτερ βρε συ η αυτή... έχω μείνει άναυδη", μου είπε μια μέρα που έτυχε να είμαστε στην ίδια βάρδια. 
Και νόμιζα πως μόνο εγώ είχα την εντύπωση αυτή. Γενικά όμως δεν θέλω να θίγω συναδέλφισσες. Κι αυτό γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να μου φυλάει η τύχη στη γωνία. Το 'χω ραμμένο και δεν σχολιάζω τίποτε σε καμία και για καμία. Κοιτάζω να κάνω την δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ, να έχω τις επαφές που δημιουργώ με τους συνοδούς των ασθενών, στην απαιτούμενη απόσταση και με τη στοιχειώδη ευγένεια. Δεν κάνω την ξερόλα και βοηθάω όπου κι όσο μπορώ, τόσο όσο πάνε και οι γνώσεις μου βέβαια. Ακόμη για μένα η δουλειά είναι σχολείο. Κάθε μέρα και κάτι νέο θα μάθω. 
Το δε "πρακτορείο Ρόιτερ" όλα τα ξέρει και παινεύεται και ξαφνικά έχει γίνει η περιζήτητη στο νοσηλευτικό κύκλο απ' το... πουθενά! Δεν ξέρω που θα βγει όλο αυτό... Αλλά όταν δεν σε βλέπει το σπίτι σου κι όλη την ώρα που δεν έχεις βάρδια στο νοσοκομείο, είσαι μέσα στο νοσοκομείο ή τριγυρνάς από πόρτα σε πόρτα στην πόλη μέσα κι έχεις μάθει τους πάντες και τα πάντα... στο τέλος όλο αυτό μπορεί να μη σου βγει υπέρ! Πολλές φήμες άρχισαν να ακούγονται και δεν ξέρω αν το αυτί της ίδιας τις έχει ακούσει. Εκτός αν δεν ιδρώνει!
Ίσως όλα αυτά να τα κάνει για κάποιο σκοπό. Μακάρι οι υποψίες μου να βγουν λάθος κι απλά να είναι ο χαρακτήρας της τέτοιος!


Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Είστε πολύ γοητευτική!

Το άκουσα κι αυτό!
Μπαίνοντας σε θάλαμο να κάνω νοσηλεία μία συνοδός με χαιρετά σαν να ήμουν γνωστή της: "Γεια σου Γιάννα τι κάνεις; Ο σύζυγος, τα παιδιά; Καλά;". Της χαμογελάω και της λέω ευγενικά πως με λένε Μαρία. Με ξανακοιτάζει πιο προσεκτικά και επιμένει: "Δεν είστε η Γιάννα; Αχ! Συγγνώμη σας μπέρδεψα με την συνάδελφό σας". Η οποία συνάδελφος είναι απ' τις μόνιμες και δεν μοιάζουμε στο ελάχιστο. 
Όσο εγώ έκανα την νοσηλεία στον ασθενή της, εκείνη με κοιτούσε επίμονα: "Τώρα που σας βλέπω καλύτερα δεν μοιάζετε καθόλου με τη Γιάννα, εσείς είστε πιο γοητευτική"! Γυρνάω και της χαμογελάω και την ευχαριστώ για την φιλοφρόνηση. Τελειώνω με την δουλειά μου, της χαμογελάω και την ώρα που ανοίγω την πόρτα του θαλάμου να βγω μου ξαναλέει: "Είστε πολύ γοητευτική!".

Το ότι κερδίζω τις συμπάθειες, αυτό μου βγαίνει μέρα με τη μέρα και μου αρέσει!

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

"Γλυκιά μου"... και καλά!

Όσο περνάει ο καιρός τόσο γνωρίζω και καλύτερα τις συναδέλφους, ιδιαίτερα τις μόνιμες. Απόψε ήμουν με μία η οποία απ' την αρχή είχε δείξει ενδιαφέρον να υπενθυμίσει σε μας τις συμβασιούχες πολλές διαδικασίες της δουλειάς τις οποίες είχαμε ξεχάσει με την πάροδο των χρόνων. Το "γλυκιά μου" είναι μία προσφώνηση που χρησιμοποιεί και καλά ως  ένδειξη συμπάθειας.
Όμως τα χρόνια μου, μου λένε, πως πρέπει να κρατάω μικρό καλάθι στην πορεία γιατί αυτά τα πολλά "γλυκιά μου" καμιά φορά είναι "δήθεν".
Και πολύ καλά κάνω τελικά γιατί φάνηκε στη πορεία πως κάποια λαθάκια τα έκανε εσκεμμένα και χωρίς να πει τίποτε! Με έτρωγε όλο το βράδυ, πως με κάποιο τρόπο κάπως μου τη φυλάει! Έτσι λοιπόν με το πέρας της πρωϊνής νοσηλείας (που πηγαίνουμε και δίνουμε τα φάρμακα, θερμομετρούμε, αλλάζουμε ουροσυλλέκτες, βάζουμε μάσκες κλπ), σκέφτηκα μετά από κάνα 20' να περάσω απ' τους θαλάμους να κοιτάξω για  να βγάλω τις μάσκες νεφελοποίησης και να βάλω τις απλές μάσκες οξυγόνου στους ασθενείς που έπρεπε να "φοράνε". Υποτίθεται ότι όσο εγώ θερμομετρούσα κι έκανα στικ σακχάρου στους διαβητικούς ασθενείς, εκείνη έκανε την υπόλοιπη νοσηλεία. Και ναι είχε αφήσει κάποιες μάσκες χωρίς να τις πειράξει και χωρίς να τις αλλάξει απ' τις συσκευές οξυγόνου! Έβαλα τις σωστές μάσκες στους ασθενείς και επέστρεψα στο γραφείο, όσο εκείνη είχε πάει στη κουζίνα να βράσει να πιει τσάι, μιας και είχε τα "λαιμά" της! Δεν της είπα τίποτε. Δεν μου πάει να το "παίξω" έξυπνη σε μια μόνιμη συνάδελφο που καυχιέται μάλιστα για τα 20 χρόνια εργασίας της σαν νοσηλεύτρια και το πόσο πολλά γνωρίζει! Όχι τίποτε άλλο, αλλά οι πρωινές συνάδελφοι θα είχαν την εντύπωση πως η νέα είχε κάνει την πατάτα με τις μάσκες κι όχι η παλιά! 
Αυτού του τύπου οι ανταγωνισμοί με εκνευρίζουν! Κι αυτό γιατί κρέμεται απ' τα κεφάλια μας η φήμη πως μετά το πέρας του χρόνου που είναι η σύμβαση μας, ίσως υπάρξει και παράταση αν όχι για όλους-όλες τις συναδέλφους αλλά για ορισμένους-ορισμένες. Και πως αν εμείς δεν δείξουμε την δέουσα προσοχή, η αναφορά για μας της προϊσταμένης του τμήματος στο διοικητή θα είναι ανάλογη! Δεν θα έλεγα όχι στην παράταση της σύμβασης μου, μιας και στο νοσοκομείο φτιάχνονται και τα τμήματα των επειγόντων περιστατικών (ΤΕΠ)* και χρειάζονται την ανάλογη στελέχωση, μέχρι να υπάρξουν και οι ανάλογες μόνιμες θέσεις. "Ψωμάκι" θέλουμε να βγάλουμε κι εμείς για να έχουμε μια αξιοπρεπή διαβίωση, όχι να βγάλουμε τα μάτια μας μεταξύ μας!

[*] Το νοσοκομείο λόγω του ότι είναι μικρό καλύπτει τα τυχόν επείγοντα περιστατικά στον όροφο των κλινικών, όπου υπάρχει ειδικό ιατρείο. Το καλοκαίρι -όπως έχουν αναφέρει οι μόνιμοι συνάδελφοι- υπάρχει μεγάλη κίνηση από επείγοντα κι ο όροφος δεν ησυχάζει για τους νοσηλευόμενους.

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Δάσκαλε που δίδασκες...

Στο χώρο των νοσηλευτών μαζεύονται σχεδόν όλοι οι γιατροί. Τις περισσότερες φορές για κουτσομπολιό. Στο νοσοκομείο είναι και μια νεαρή γιατρός που κάνει το αγροτικό της και θέλει να ειδικευτεί στην οφθαλμολογία. Κουβέντιαζε με τον γενικό γιατρό περί πρώτων βοηθειών και γενικά περί βοήθειας γιατρού προς έκτακτο ασθενή. Τις έλεγε "δηλαδή θα πέσεις σε περιστατικό που χρήζει βοήθειας και θα πεις συγγνώμη εγώ είμαι οφθαλμίατρος;" και η κοπέλα του απάντησε "όχι βέβαια θα προσφέρω τις πρώτες βοήθειες κι αν χρειαστεί θα είμαι μαζί του και σε τυχόν διακομιδή". Πέρασε η ώρα και η κουβέντα έπειτα στράφηκε σε διάφορα άλλα θέματα, άλλωστε τον γενικό γιατρό -τον και καλά έμπειρο και παλιό- τον διέκοπταν συνεχή τηλεφωνήματα στα κινητά του.
Σκάει μύτη μια μαμά με τα 3 της παιδάκια. Και τα 3 είχαν κρυολογήσει αλλά λόγω οικονομικής αδυναμίας δεν μπορούσε να τα πάει σε παιδίατρο ιδιώτη, έκανε η ίδια ότι μπορούσε και τα έφερε στο νοσοκομείο για να τα ακροαστεί κάποιος γιατρός πριν τα στείλει στο σχολείο την επόμενη μέρα.
Ο γενικός γιατρός που προανάφερα ήταν εφημερία και φυσικά της αρνήθηκε να ακροαστεί τα παιδιά γιατί λέει δεν ήταν παιδίατρος. Του εξήγησε η γυναίκα τους λόγους κι ότι περίμενε πότε θα εφημερεύει παιδίατρος στο νοσοκομείο για να τα φέρει, αλλά ήθελε να ξέρει αν μπορούν τα παιδάκια να πάνε σχολείο ή χρειαστεί να τα κρατήσει ακόμη στο σπίτι. Αγκομαχώντας ο γιατρός πείστηκε και τα ακροάστηκε. Στο μεσαίο άκουγε "βράσιμο" στους πνεύμονες και τις πρότεινε να του δίνει ζεστά να πίνει για να αρχίσει σιγά σιγά να βγάζει τα φλέματα και να τα πάει στο παιδίατρο και τα 3.

Ο γιατρός λοιπόν που έκανε μάθημα ανθρωπιάς στην αγροτική γιατρό, καταπατούσε τα λεγόμενα του! Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις!

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Άλλο να'σαι μόνιμος κι άλλο συμβασιούχος!

Σήμερα στην δουλειά παρουσιάστηκε νέα συνάδελφος για μόνιμη εργασία, με μετάθεση όπως η ίδια το ζήτησε λόγω του συζύγου της που είναι αστυνομικός!
Με το που ήρθε την καλωσορίσαμε όλες κι όλοι μας και φυσικά μπήκε στο κλίμα της δουλειάς αμέσως. Δεν θα σταθώ στο ότι εγκλιματίστηκε... άλλωστε η κοπέλα έφυγε απ' το ένα νοσοκομείο για να έρθει στο άλλο να συνεχίσει την εργασία της. Στέκομαι στο γεγονός πως κάποια απ' τις μόνιμες τη συνόδευσε να τις δείξει το ντουλάπι της για να τοποθετεί τα πράγματα της. Εμείς οι συμβασιούχες αφήνουμε τις τσάντες και τα ρούχα μας εκτεθειμένα όπου βρούμε μέσα στο αποδυτήριο. Οι μόνιμες έχουν τις δικές τους ντουλάπες και τα λουκέτα τους και κρύβουν και ένα μικρό καφενείο για τους καφέδες τους (έχουν μπρίκια, φλιτζάνια και βαζάκια με καφέδες, γάλα, κακάο και ζάχαρες). Ε, λοιπόν η προϊσταμένη δεν φάνηκε να έχει την διάθεση να μας βοηθήσει να έχουμε κι εμείς το δικό μας χώρο, για τους άνδρες οκ φρόντισε και τους έδωσε και δωμάτιο και ντουλάπες. Οι υπόλοιπες σαν προσφυγοπούλες προσπαθούμε να αλλάζουμε αδιαμαρτύρητα στα αποδυτήρια, να παίρνουμε μαζί μας κινητό και χρήματα και να αφήνουμε όλα μας τα υπόλοιπα πράγματα όπου βρούμε χώρο άδειο (συνήθως πάνω απ' τις ντουλάπες).
Οκ δεν είμαστε μόνιμες, όμως 1 χρόνος είναι 12 μήνες... ούτε 1 ούτε 2 μήνες, αλλά 12!